Een gebaar van Ton Spoorenberg maakt het verschil voor Carmar

Bron: NIVO

Naast de tuinpoort van Stichting Carmar nemen zeven begeleiders om beurten plaats achter het stuur van een lesbus die behoedzaam door de Wieringenlaan rijdt. Ze kijken gespannen in de spiegels, nemen de bocht ruim, alsof ze weer even terug zijn in hun eerste rijles. En dat is niet ver van de waarheid. Verkeersschool Spoorenberg biedt de medewerkers van Carmar momenteel gratis lessen aan, zodat ze vertrouwd raken met het voertuig dat de stichting eerder ontving van HSB Bouw.

Wat van buiten oogt als een van de vele busjes in Volendam, betekent voor de zestien bewoners van Carmar veel meer. Dankzij de donatie én de rijlessen kunnen ze eindelijk samen op pad. Naar het bos, de bowlingbaan of gewoon voor een boodschap in het dorp. ,,Die bus staat symbool voor vrijheid,” zegt begeleider Ilse Kes-Tol. ,,Maar eerst moesten we natuurlijk leren ermee te rijden.”
,,We wilden al zo lang iets waarmee we met z’n allen op pad konden,” vertelt Ilse,  Begeleider van het eerste uur. ,,Maar het bleef steeds bij plannen. Er zijn veel bewoners, en  niet iedere begeleider heeft een eigen auto of rijbewijs. Daardoor was het lastig om uitjes te organiseren.

Dankzij HSB Bouw en Ton Spoorenberg kan het nu wél.” De bouwonderneming schonk niet alleen de bus, maar zorgde ook dat die professioneel werd bestickerd met het Carmar-logo. ,,Dat was echt de kers op de taart,” zegt Ilse. ,,Toen de jongeren zagen dat hun
eigen naam erop stond, waren ze zó trots. Ze voelen dat het echt hún bus is.”
Toch bleef de bus de eerste weken vooral geparkeerd staan. Want hoewel meerdere begeleiders een rijbewijs hebben, is een grote bus iets anders dan een gewone auto. ,,Niet iedereen durfde erin te rijden,” zegt Ilse lachend. ,,Het is toch een flink ding. En met bewoners achterin wil je natuurlijk helemaal geen risico nemen.” Daar kwam verandering in toen de begeleiders contact zochten met Ton Spoorenberg.
,,Ton, de oom van een van onze bewoners, wilde ons graag helpen,” vertelt Ilse. ,,Hij vond het mooi wat wij doen en bood spontaan aan om ons gratis rijles te geven.” “We zijn ook al een middag wezen bowlen en naar de geitenboerderij in het Amsterdamse Bos geweest”
Zeven medewerkers van Carmar kregen inmiddels een eenmalige rijles van Ton Spoorenberg. ,,We leren vooral omgaan met de grootte van het voertuig,” legt Ilse uit. ,,Opletten bij bochten, bij parkeren. Dat klinkt simpel, maar als je normaal in een kleine auto rijdt, voelt het de eerste keer echt alsof je weer achttien bent. Ik zat met klotsende oksels in die stoel, hoor. Maar Ton is supergeduldig. Hij stelt je gerust, legt alles rustig uit. Daardoor durft iedereen straks gewoon te rijden.”

Voor de bewoners van Carmar is de bus niet zomaar een voertuig, maar een bron van vrijheid en plezier. ,,We kunnen nu echt leuke dingen ondernemen,” zegt ze. ,,Op zaterdagochtend vragen we vaak: wat zullen we vandaag gaan doen? Laatst riep iemand: bowlen! Een uur later stonden we op de baan. We zijn ook al een middag naar de geitenboerderij in het Amsterdamse Bos geweest. Maar het zijn niet alleen de grote uitjes die tellen. Even boodschappen doen in het  dorp, of een donatie ophalen, dat maakt ook verschil. Laatst hebben we met de Postcodeloterijbonnen een hele ronde langs de winkels gedaan, mét de bus natuurlijk.” Het effect op de bewoners is volgens Ilse duidelijk. ,,Ze zijn  trots, ze zwaaien naar iedereen als we door het dorp rijden. En het mooie is: iedereen zwaait terug. Dat warme gevoel dat ze hier genieten in Volendam, dat vind je nergens  anders.  Met kerst komen er visschalen, vleesschalen, zelfs kinderen die armbandjes verkopen op school en de opbrengst doneren aan Carmar. Dat is toch niet normaal?”

Carmar is een zogenoemd ouderinitiatief – een kleinschalige woonvorm die niet wordt  geleid door een grote zorginstelling, maar door ouders zelf, in samenwerking met Woondroomzorg. Die betrokkenheid maakt de sfeer bijzonder, zegt Ilse. ,,Je kent elkaar echt. Ouders, kinderen en begeleiding. Als er iets nodig is, staat iedereen klaar om te
helpen.” De stichting blijft dromen. ,,Met de Rabobank Clubactie hebben we al geld opgehaald voor een snoezelruimte, maar we willen graag ook een waterbed, en dat kost een hoop geld,” vertelt Ilse. ,,Toch geloof ik dat het lukt. Als ik zie wat er nu allemaal mogelijk is dankzij de bus en die rijlessen, dan denk ik: hier kan alles.” Ze glimlacht. ,,Ik
werk hier vanaf het begin, vijf jaar nu. En ik ben elke dag trots. Op onze bewoners, op de ouders, op het team. En ja, ook op mensen zoals Ton en de gemeenschap die dit allemaal mogelijk maakt.”

Bekijk alle nieuwsberichten